autor: Magdalena Kobis - du Sabre
Kategorie: Wszystkie | Czaszka Zeusa
RSS

Czaszka Zeusa

środa, 10 lutego 2016

Dziura w Bucie (1) : Entre rêve et cauchemar

Comment imaginons-nous la vie quotidienne dans un hôpital psychiatrique de notre époque ? Probablement, comme beaucoup de choses que nous n’avons pas vécues nous-mêmes, à partir de nos souvenirs de films ayant pour cadre ces établissements. Nous sommes conscients que le cinéma doit produire du spectacle et nous nous disons qu’il n’y a peut-être pas autant de cris, de souffrances, de violences, que dans ces films, de même que la vie d’un inspecteur de police n’est pas aussi mouvementée que dans les séries policières. Au fond, nous ne savons rien. Nous ne savons pas ce que c’est qu’une personne schizophrène, une personne bipolaire. Nous savons encore moins ce que cette personne peut ressentir en hôpital fermé, ce qu’elle vit réellement. Et nous pourrions regarder des dizaines de documentaires télévisuels que nous n’en saurions pas beaucoup plus.

Dziura w Bucie n’est pas une autobiographie ni un témoignage parmi d’autres rédigé par un malade ayant une belle plume. Mada, c’est vous et c’est moi, et nous vivons un cauchemar : nous sommes malades sans le savoir et nous voilà plongés dans un hôpital psychiatrique au milieu de gens malades eux-aussi, et qui ne le savent pas toujours. Le « je » de Dziura w Bucie est un « je » très particulier, c’est le « je » du lecteur quand il rêve, le « je » d’un observateur qui a conscience de l’étrangeté du monde qui l’entoure et des situations qu’il vit. Magdalena Kobis, a perdu une partie du sentiment d’étrangeté que nous avons vous et moi, nous « les gens normaux ». L’univers interne de Dziura w Bucie, c’est le monde tel qu’elle le voit, et tous ses efforts de romancière consistent à nous rassurer, à nous faire admettre que ce monde existe, qu’il est cruel mais que l’on peut y survivre, qu’il reste un espoir de bonheur malgré la maladie et les souffrances. En somme, le « je » de ce roman est aussi éloigné du lecteur que de l’auteur : c’est pour cela que Mada, c’est vous et c’est moi, et que nous sommes plongés dans un enfer captivant, attachant même, dans lequel l’auteur nous guide avec clairvoyance, mais aussi avec une grande tendresse.

Le lecteur plongé dans Dziura w Bucie est fatigué, épuisé même, et il ne comprend pas ce qu’il lui arrive. Autour de lui, la vie palpite et les personnalités fortes de ses compagnons d’infortune le renvoient à sa médiocrité. Marie-Gaëlle le fait rêver, il voudrait être comme elle, parce qu’elle dégage quelque chose d’incroyable et qu’il ignore tout de ses souffrances. La lectrice souhaiterait rêver éveillée comme Tamiko, et croire à ses rêves, croire qu’elle a enfanté alors qu’elle berce dans ses bras une poupée en plastique.

En polonais, les pronoms personnels sont peu usités au nominatif (les verbes viennent donc sans sujet), et les articles définis ou indéfinis n’existent pas : le polonais nous « jette » donc au cœur des phrases comme Magdalena Kobis nous plonge dans le bâtiment Laforce de la Pitié-Salpêtrière. Les versions françaises et anglaises introduiront les mots-clefs de ses phrases, mais souhaitons que les traducteurs sauront garder à ce récit sa proximité avec ses personnages et son décor, c’est-à-dire avec le réel, car tout ici est palpable : tout ce qui est dit dans ce livre, aussitôt qu’il est nommé, devient familier comme le sont vos parents proches. Marie-Gaëlle n’existe pas seulement dans la réalité (je l’ai rencontrée, bien sûr), elle existe pour le lecteur de Dziura w Bucie par la magie de l’écriture de Magdalena : vous aussi qui avez lu ce livre, vous la connaissez. Et si vous la rencontriez un jour, vous la respecterez immédiatement, vous serez impressionné et ne vous sentirez pas à la hauteur, tout simplement parce que c’est une héroïne de Dziura w Bucie. A quand donc les traductions de ce livre magnifique ?

(1) : Traduction littérale, en attendant le titre choisi pour une traduction française : (Le/Un) trou dans (la/une) chaussure. Ce titre fait référence à la pauvreté habituelle des malades mentaux. Dziura w Bucie est le premier tome de la série Czaszka Zeusa / Le Crâne de Zeus dont les tomes suivants sont en cours de rédaction.

Wydawnictwo Novae Res



sobota, 31 października 2015

Despite living in France for the last18 years, deep in her heart, Magdalena Kobis is still Polish, Tarnovian, to be more specific. A publishing house Poligraf from Poznan, under the patronage of the Tarnovian Section of the Society of Polish Authors has recently published Magdalena‘s first Polish languge book , 'A hole in a shoe'. Zeus skull series”.

Some time ago, Andrzej Sapkowski, a Polish fantasy writer, said that 'for a writer, imagination is a necessity; one is not able to write, if s/he cannot imagine it first'. If one has difficulties with imagination, s/he cannot be a writer“.
“A hole in a shoe” is proof that for Magdalena Kobis imagination is not a problem; she confesed: “Somehow, I do like my imagination dishevelled like octopuses arms”.

The latest book by this author from Menton, talks about a difficult subjects, even controversial. During a conversation we had, she admitted that the plot concerns mental illnesses as seen through the eyes of a mentally ill person. The action takes place in Paris, in Salpetière mental hospital, which, as emphasised in the prolog “has risen from the ashes and on these ashes stormed throughout light-years: from shooting powder, which gave its name and identity, to its modern name recollecting a colloquial term for psychoactive substances in French”.

In a few sentences Magdalena Kobis introduces a pogniant history of Salpetière hospital, beginning from facts, that in 1656, this grey building was transformed into a shelter for poor, criminals and prostitutes, who were kept restrained in shackles. Almost all of the inmates died from hunger and cold, falling down naked on stone floors. In XVII century Louis XIV organised ‘a ball for the insane” in this very building.
Although ten years later two French doctors – Pinel and Pussin, issued a decree to ban the shackles rule, the shackles lingered in Kobis memory - as if by writing this book she wanted to ‘break the mental shackles of sterotypes and myths about mental illnesses like schisopfrenia.

“Cause, what does a word ‘schizophrenia’ mean today?” – probes Magdalena Kobis. It inflicts anxiety: an insane person is called a psychopath, a sociopath s/he is portrayed as the one running around the house holding an axe.
I’m smiling while thinking about it. Myself – an insane one – if I had an axe, I would do the same as I did ten, fifteen years ago.
I would smash Zeus’es skull.”

‘A hole in a shoe’ is a very engaging read as the writer avoids complicated sentences intended to add snobbish sophistication to prose. Her writing is smooth, she incorporates metaphorical imagaes created by comparisons and reffrences to high brow literature and pop culture.
You can imagine those ‘terminators’, who “sees everything”, those wearing white kittles and plastic shoes - starting from prof Allard, doctor Rebastard, nurses and to a person, who mopped Magda’s floors.

Hospital market’ as Magdalena Kobis called planning process of getting ‘forbidden’ packet of cigarets, was described like a movie scenario. “It begins like this – convey the author. – Who can go out for walks? Ramzi. Who has E10? Benio. Who knows the hospital area and knows where to find the closest shop where cigarents are sold? Florka. The plan seemed to be real: Florka will draw the easiest and fastest way out off the grounds of the hospital, Benio will donate E10, and Ramzi will finalise it during his walk. Unfortunatelly this masterplan was ruined by the discovery that Ramzi indeed could go out for walks however, not alone but in a company of a staff member.”

All persons described in Magdalena Kobis book are authentic. There was a real hole in the authors shoe when she was admitted to the ‘grey building’ a few years ago. When she started the creative process of writing the book, she had only a few pages of her notes. But when she faced a virgin Word page, she decided to divide the story into parts and that’s how an idea for ‘Zeuses skull’ was born.
‘A hole in a shoe’ is its introductory part – a book that two Polish publishing houses were fighting for the rights to publish it.
Skilful observation of the world, visual drawing of the reality, deep analysis of behaviours and attitudes of the characters of the book are definitely a strength of a wrting workshop of this Sorbona’s alumni and can secure her a place in the European literature.

The author already announced the second part of the series entitled ‘A man with a piece of a heart. This book is a ready movie scenario, but this idea needs good will, funding and a producer and viewers as well, but I am very confident there will be plenty interested.

Emilia Marchlewska

piątek, 26 czerwca 2015
Nowy Sącz. Magdalena Kobis, pisarka na Dniu Kultury Języka Józef Komarewicz Data dodania: 2015-06-07 21:41
Magdalena Kobis, pisarka z Menton (Francja), autorka wydanej w Polsce "Dziury w bucie" uczestniczyła w Dniu Kultury Języka zorganizowanym przez PWSZ w Nowym Sączu. Z Magdaleną Kobis, pisarką, autorką książki „Dziura w bucie” z cyklu „Czaszka Zeusa”, członkinią Oddziału Tarnowskiego Stowarzyszenia Autorów Polskich rozmawiał Józef Komarewicz.
-Z Francji, Menton, gdzie od lat mieszkasz trafiłaś na Dzień Kultury Języka, organizowany przez Instytut Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Sączu.
- Zostałam zaproszona przez dr Monikę Madej-Cetnarowską, dyrektor Instytutu Języków Obcych Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Sączu. Spotkanie było magiczne, ze mną również gościli w sądeckiej szkole wyższej Jan Hyra, przewodnik cerkwi w Kwiatoniu, „Człowiek Roku 2014” i jego wspaniała małżonka, Maria a także podróżnik Tomasz Strachanowski, który opowiadał o swoich wyprawach do Kazachstanu. Byli też goście z Turcji. Nie było czasu na nudę. Wykładów było tyle w różnych salach i na różnych piętrach, że czasami aż nie wiadomo było, który wybrać. Zaciekawionych programem Dnia Kultury Języka gimnazjalistów, uczniów szkół ponadgimnazjalnych oraz absolwentów PWSZ przybywało, a wokół czuło się obecność pani dyrektor, która jak „niebieska zjawa” ( bowiem w ten kolor odziana była), wydawała się być wszędzie, czasami nawet ( paradoksalnie lecz prawdziwie) - w kilku miejscach jednocześnie.
Obecność absolwentów podczas Dnia Kultury Języka pokazywała, jak bardzo z tą szkołą byli i są związani. Podziwiałam profesjonalnie zorganizowaną imprezę oraz poziom wiedzy przekazywanej przez wykładowców. Korytarze szkoły były pełne młodych ludzi. Magia kultur sąsiadów Polski oraz Wysp Brytyjskich przejawiała się w koncertach, tańcach, wykładach , wystawach a także radowała podniebienie barwa smaków podczas degustacji potraw narodowych, do tej pory mi obcych, acz wybornych.
Podczas sądeckiego spotkania miałam wykład na temat tego jak się pisze książki, młodzież chciała również ode mnie wiadomości na temat życia we Francji. Prezentowałam też moją książkę „Dziura w bucie” wydaną przez gdyńskie wydawnictwo . Spotkanie w Nowym Sączu dopięte było na ostatni guzik, wszystko oplatała dr Monika Madej-Cetnarowska, dyrektor instytutu.
Najbardziej podczas Dnia Kultury Języka ujęła mnie symbioza międzypokoleniowa, panująca między uczestnikami sądeckiego spotkania, tak szczera, wyraźna i prawdziwa: obustronny szacunek panował wszędzie i widać było jak studenci związani są ze swoimi wykładowcami. Okazuje się, że nieważna jest nazwa szkoły, nieważne jest to czy to jest Yale, Oxford, czy Sorbona, ważne jest to by przekazać pasje: pasje do innych kultur rozciągających się przez cala Europę aż po Turcję i Kazachstan.
- Czym byli w Twoim przypadku zaciekawieni uczestnicy sądeckiego spotkania?
- Jeszcze po wykladach, na korytarzach, gimnazjaliści i licealiści pytali mnie o różne sprawy. Były także pytania o perską literaturę w której się od lat specjalizuję. Wyjaśniłam im na przykład tajemnicę przetłumaczenia z perskiego „Baśni z tysiąca i jednej nocy”, gdyż „1001” w pewnym dialekcie arabskim  oznacza nieskończoność, a osiemnastowieczny tłumacz baśni nie wylapał  tego niestety, dlatego też liczbę tysiąc jeden przypisał nocom, a nie nieskończoności.
Młodzież zainteresowana była także fazami pisania książki. Przede wszystkim powiedziałam im, że książkę pisze się bardzo prosto, bo trzeba mieć wpierw pomysł na książkę, a dopiero później jej zarys. Jak zaczyna się pisać książkę, to meandrów różnych i dygresji na drodze twórczej nie brakuje. Trzeba wszystko kontrolować, aby się nie oddalić zbytnio od głównej drogi.
- Nad czym obecnie pracujesz?
Poznańskie wydawnictwo przygotowuje moją drugą książkę. Mój pomysł na narrację oraz finał jest z pewnością zaskakujący, podczas pisania książki przypomniałam sobie pewien francuski film, on też przyczynił się do skoncentrowania mojej uwagi na narracji. „Pacjentka z pokoju nr 21” to tytuł roboczy nowej mojej książki będącej kontynuacją serii „Czaszka Zeusa”. Sądzę, że książka ta ukaże się pod koniec tego roku. W przygotowaniu mam jeszcze jedną książkę „Trzy i pół ściany”, ale kiedy ona się ukaże, Bóg raczy wiedzieć. Chciałabym, żeby ukazała się możliwie szybko. Zobaczymy, co czas pokaże.
- Dziękuję za rozmowę.



poniedziałek, 01 czerwca 2015

http://www.pwsz-ns.edu.pl/ijo/index.htm?menu=117

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5
| < Sierpień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
O autorze
JUZ KatalogZdrowy.pl ODWIEDZIN